.
..

Powrót do menu

prof. zw. dr hab. Danuta Minta-Tworzowska
 
DZIAŁALNOŚĆ NAUKOWA 

1. Problematyka badawcza

Wspólnym spoiwem i mianownikiem  moich prac badawczych do dnia dzisiejszego pozostaje teoria i metodologia archeologii w nawiązaniu do dorobku nauk humanistycznych. Starałam się poszukiwać własnych odpowiedzi na temat istnienia bądź nie paradygmatów w archeologii, odpowiedzi na pytanie, czym jest "teoria" w archeologii, jaki jest jej związek z praktyką archeologiczną, z innymi naukami humanistycznymi i światem intelektualnym w ogóle. Moim zamierzeniem było również określenie roli teorii w rozwoju archeologii w ciągu ostatnich dziesięcioleci jak i ostatnich lat. Także starałam się dostrzegać jej wpływ i związek z praktyką oraz funkcjonowanie w społeczeństwie. 

W związku z tym moje prace badawcze obejmują następujące problemy/zagadnienia:
 
a) teoria i metodologia archeologii: 
      a.1 krytyka archeologii pozytywistycznej, 
      a.2 poszukiwanie "paradygmatu" w mnogości teorii,
      a.3 archeologia społeczna,
b) refleksja nad procedurą badawczą w archeologii, w tym refleksja nad klasyfikacją i typologią w archeologii, koncepcje źródła archeologicznego,
c) koncepcje źródła archeologicznego,
d) studia szczegółowe w zakresie teorii i metodologii w archeologii,
e) archeologia w społeczeństwie. Ochrona i zarządzanie dziedzictwem archeologicznym. Praktyka archeologiczna we współpracy z gospodarką.
..
..
Ad. a) teoria i metodologia archeologii: 

Teoria i metodologia archeologii jako ściśle związana z refleksją nad orientacjami badawczymi i preferowanymi przez nie procedurami badawczymi w archeologii. Można ją rekonstruować poprzez studiowanie zagadnień dotyczących klasyfikacji i typologii. Istotna jest refleksja nad tym, czym jest źródło w archeologii i w jaki sposób jest wykorzystywane w tworzeniu obrazów przeszłości. Podejmowane studia w tym zakresie zaczęły się od problematyki archeologii tradycyjnej, a kończą na współczesnej archeologii. 

Ad. a.1 - krytyka archeologii kulturowo-pozytywistycznej,

Problem badawczy, jaki wówczas powstał dotyczył diagnozy prahistorii pozytywistycznej i prób przełamania tego modelu uprawiania archeologii. Problematyce archeologii kulturowo-historycznej poświęcony został  artykuł  z 1991 r. pt. "Problematyka prahistorii pozytywistycznej" a także kolejne: z 1996 r. pt. "Theoretical Traditions in Contemporary Polish Archaeology". Jako współautor podjęłam się określenia standardów teoretycznych w polskiej archeologii po II wojnie światowej, które to tezy zostały opublikowane w World Archaeological Congres. W tymże samym 1996 r. ukazał się artykuł  porównujący podejście do kultury i społeczeństwa archeologii tradycyjnej i procesualnej. pt. "Culture and Society in Traditional and Procesual Archaeology" (opublikowany w czasopiśmie Archaeologia Polona). 

Powyższej problematyce poświęcona jest znaczna część mojego dorobku naukowego.  Ważnym elementem krytyki archeologii tradycyjnej  była refleksja, wpisująca się w nurt antypozytywistyczny, a dotycząca rozumienia kultury archeologicznej. Przyjęłam tezę, że stanowi ona jedynie narzędzie porządkujące materię archeologiczną na użytek archeologów. Wreszcie, istotne jest również zdecydowane stanowisko w kwestii kultur archeologicznych, w tym kwestii etniczności ze wskazaniem, iż nie można nadawać wyróżnianym na takiej zasadzie bytom, czyli "kulturom archeologicznym" statusu jednostek etnicznych, bowiem kultura archeologiczna nie jest tożsama z grupą etniczną. Te tezy zawarłam w monografii pt. "Klasyfikacja w archeologii jako sposób wyrażania wyników badań, hipotez oraz teorii archeologicznych" z 1994 r. 

Ad. a.2 - poszukiwanie "paradygmatu" w mnogości teorii,

Krytyka archeologii kulturowo-historycznej doprowadziła nie tylko do polemiki z jej podstawowymi tezami i założeniami, ale skłaniała ku dalszym poszukiwaniom, których motywem przewodnim było przeświadczenie o kluczowej roli, jaką spełnia teoria w procedurach archeologicznych. Przy czym istotna jest jej empiryczna sprawdzalność. Takie wnioski płyną z określenia jaka jest „Rola i znaczenie pojęcia doświadczenia w archeologii (2000). Krytyka archeologii pozytywistycznej i próby przejścia na etap teoretyczny doprowadziły do wyłonienia orientacji poznawczych w archeologii takich jak procesualizm, czy nawiązania do strukturalizmu, do marksizmu, a następnie do powstania archeologii postprocesualnych. Studia dotyczące istoty tych zmian zapoczątkowuje artykuł z 1987 pt. "Kwestia postępu poznawczego w archeologii i prahistorii" , a następnie artykuł z 2000 r. pt. "Kwestia przełomu metodologicznego w archeologii i prahistorii". Nawiązują one do dyskusji toczącej się w humanistyce w kwestii tzw. przełomów poznawczych w nauce i dają próbę ujęcia tego zagadnienia w archeologii. Wyraźnie w nich wskazuję, że w archeologii nie da się utrzymać tezy o niewspółmierności następujących po sobie teorii, raczej zaś mamy do czynienia ze zjawiskiem wchłaniania dotychczasowej teorii przez nową teorię i lepszym tłumaczeniu przez nią rzeczywistości społecznej. 

Z tą problematyką związane są  studia nad kwestią wspólnoty inspiracji dla współczesnej archeologii, wyrażone w artykule z 2002 roku pt. "Between a community of inspiration and the separateness of archaeological traditions" (artykuł zamieszczony w Archäologien Europas, wyd. New York-München). Kolejne prace poszukują europejskich szkół archeologicznych, orientacji teoriopoznawczych, które w podobnym czasie jak procesualizm amerykański, modernizują archeologię europejską; są to artykuły z 1997 r. pt. „Francuska szkoła logicystyczna jako program badań w archeologii”, a także z 2012 r. "Program  logicystyczny w archeologii europejskiej". Do tego obszaru badawczego  należy również  problematyka zawarta w artykule z 2007 pt. "Standardy teoretyczne we współczesnej polskiej archeologii". Również w tym nurcie poszukiwań umieścić można mój głos w kwestii tego, czy archeolog rekonstruuje czy konstruuje obrazy przeszłości, z dość wyraźnym opowiedzeniem się za opcją konstruktywistyczną. Wyzwaniem i rysem współczesności był i nadal jest postmodernizm, którego wpływ zaznacza się również w polskiej archeologii, a któremu poświęciłam uwagę w artykułach. Wymienić tu należy prace z 2000 roku takie jak: "Archeologiczne rekonstrukcje świata pradziejowego wobec krytyki postmodernistycznej" ( w pracy pod reakcją S. Tabaczyńskiego, zatytułowanej "Kultury pradziejowe a rzeczywistość"), a także "Postmodernizm, myśl postrukturalistyczna a archeologia (Zarys problematyki)" oraz  z 2009 roku pt. "Do kogo 'należy' przeszłość Biskupina". Podejmowałam też zagadnienia takie jak: "Zmienność kulturowa i społeczna w ujęciu archeologii" (2011), czy "Archeologia wobec problematyki zmiany społecznej" (2012), w którym nieco inaczej ujęłam ten problem aniżeli w wcześniejszym artykule. W tę problematykę wpisują się kolejne artykuły: "Metafory genezy i antropogenezy w archeologii (prehistorii) w pierwszej połowie XX wieku.  Dyskurs naukowy wokół Biskupina" (2015) oraz "Czy współczesna i  przyszła archeologia będzie "potrzebowała" teorii?" (2015).

Podjęłam także próbę cząstkowej diagnozy sytuacji teoretycznej współczesnej archeologii, której efektem jest współautorski artykuł z 2011 pt. "Współczesne oblicza przeszłości. Wprowadzenie", zamieszczony w pracy pod tym samym tytułem. Problematyce tej poświęciłam najnowszy artykuł na ten temat: "Czy współczesność i  przyszłość archeologii będą "potrzebowały" teorii? Pytanie o teorię we współczesnej i przyszłej archeologii" (również opublikowany w 2015 r. w Archeologii Polski). 

W takim ujęciu stanowisko tutaj prezentowane wydaje się bliskie myśli neopragmatycznej, zakładającej, iż w archeologii użyteczna jest taka teoria, która najpełniej i w sposób najbardziej spójny interpretuje fragmenty przeszłej rzeczywistości.

Ad. a.3 - archeologia społeczna,

Moje zainteresowania, jak się wydaje, można lokować w nurcie teoretycznym archeologii procesualnej połączonej z myślą postprocesualną (łączenie rygoryzmu i nastawienia na metody procesualizmu z akceptacją wielogłosowości dyskursu archeologicznego i otwartością na wielość wizji pradziejów, akcentowanej na gruncie postprocesualizmu). Bliskie są mi pewne idee archeologii "symbolicznej", wykorzystującej założenia strukturalizmu oraz poststrukturalizmu.

Dlatego zainteresowania w ostatnim czasie dotyczą problematyki tożsamości społeczeństw pradziejowych, kategorii czasu i przestrzeni w archeologii oraz "sztuki" pradziejowej. Niektóre z ostatnich artykułów z 2013 r. i z 2015 r. dotyczą zagadnienia pamięci, a zwłaszcza miejsc pamięci, jej roli w budowaniu tożsamości i możliwości archeologii włączenia się w ten dyskurs. Są to artykuły: "O "użyteczności" pojęcia pamięci w studiach archeologicznych" (2013) ; czy "Pamięć-przestrzeń-tożsamość" (2015). Wpisuje się tutaj również artykuł "Świat doby halsztackiej jako rodzaj wspólnoty w ujęciu archeologii. Przypadek południowo-zachodnich ziem polskich" (z 2015 r. opublikowany w Brnie).

Wszystkie te studia stanowią wyzwanie, a zwłaszcza te z zakresu tzw. sztuki pradziejowej, wobec występowania różnych postaw badawczych, czy przyjmowanych metodologii. Problematyce tej poświęciłam artykuły takie jak: z 2008 r. "Teoretyczne problemy interpretacji "sztuki" pradziejowej, (w: Sztuka pradziejowa i wczesnośredniowieczna jako źródło historyczne), wyraźnie zmierzające do ujmowania tej wytwórczości w kategoriach źródeł historycznych. Podobnie ujmuje problem artykuł z  2010 r. pt. "Czy malowidła i rysunki naskalne to "sztuka" pradziejowa?", czy ten z 2015 r.  "Granice poznania dzieła malarskiego jako dzieła "sztuki" pradziejowej. Na kanwie rozważań Romana Ingardena" (opublikowany w czasopiśmie Folia Praehistorica Posnaniensia). Łączą się one z zagadnieniem, czy w archeologii pradziejów można mówić o aspekcie symbolicznym życia ludzi wobec idei jednosektorowej kultury magicznej, której idea zaprzecza istnieniu wyodrębnionych sfer świata. Problem ten podjęłam zwłaszcza w artykule z 2000 r. pt. "Symbole i symbolika w perspektywie badań archeologicznych". Prace z tego zakresu obejmują głównie archeologię oraz w takim stopniu jak to jest niezbędne zagadnienia z antropologii kulturowej, metodologii nauk, metodologii historii, a także z zakresu logiki i statystyki. 


Ad. b) refleksja nad procedurą badawczą w archeologii, w tym refleksja nad klasyfikacją i typologią w archeologii, koncepcje źródła archeologicznego,

W studiach naukowych skupiłam się zasadniczo na procedurze badawczej archeologii w kontekście wpływu na nią określonej teorii, czy wręcz jej roli sterującej. Początek tych zainteresowań daje artykuł z 1980 r. pt. "O metodzie systematyki wytworów kulturowych ( na podstawie ceramiki naczyniowej z Kruszy Zamkowej, stan.3)". Od niego przeszłam do problematyki formułowania hipotez (statystycznych) w archeologii (artykuł z 1994 r. pt. "Sposoby formułowania hipotez w archeologii i prahistorii" (zamieszczony w Folii Praehistoricae Posnaniensi). Jednak najbardziej istotna okazała się problematyka klasyfikacji i typologii w archeologii, zwłaszcza w powiązaniu jej z interpretacją. 

Taką rolę klasyfikacji podejmuje artykuł z 1993 r. pt. "Classification et les moyens d’ interpretation dans l'archéologie" (opublikowany w Actes du XII Congres de USPP). Wpisał się on w ideę rozumienia podstawowych procedur  badawczych w archeologii.

W tym duchu podjęłam pracę habilitacyjną pt. "Klasyfikacja w archeologii, jako sposób wyrażania wyników badań, hipotez i teorii archeologicznych" (Poznań 1994). Wokół klasyfikacji rozumianej jako oś archeologii, starałam się zbudować metodologię, wyrażającą ideę nowoczesnej archeologii, odwołującej się do kategorii kultury, działań ludzkich, czy określonych konstrukcji teoretycznych. Określeniu roli klasyfikacji w archeologii służą dwa kluczowe zagadnienia: opis i przedstawienie danych oraz koncepcje kultury, zawarte w stawianych hipotezach, czy w określonych teoriach. Starałam się przedstawić temat w odniesieniu do archeologii światowej i polskiej w historycznym rozwoju  w ciągu 150 lat. 

Zagadnienie klasyfikacji w archeologii nie posiada charakteru neutralnego, ale jest ono wieloaspektowe. Wraz ze zmianą kierunków konceptualizacji w archeologii, np. archeologia kulturowo-historyczna, podejście procesualne, francuska szkoła logicystyczna, strukturalizm czy archeologia kontekstualna, zmienia się także obraz klasyfikacji w archeologii, co nie pozostawało bez wpływu na sposoby definiowania pojęć, formułowania hipotez oraz teorii w archeologii oraz sposoby wyrażania i prezentowania wyników badań, a zwłaszcza budowania obrazu przeszłości. To wokół klasyfikacji – swoistej osi archeologii starałam się zbudować metodologię, wyrażającą ideę nowoczesnej archeologii odwołującej się do kategorii kultury, działań ludzkich, określonych konstruktów teoretycznych. 

Problematyce tej poświęciłam artykuł, zwłaszcza w 1998 r.  pt. ”Continuity and change of classification in archaeology, (zamieszczony w Theory and practice of archaeological research: Dialogue with the data: The archaeology of complex societies and its context in the ’90,  t. III, której redaktorem był S.Tabaczyński, W. Hensel, P. Urbańczyk), prezentujący uściślenie i rozwinięcie moich wcześniejszych poglądów na niektóre kwestie szczegółowe, związane z klasyfikacją w archeologii, na jej ciągłość i zmianę, na jej usytuowanie w procedurze badawczej archeologii. 

Prowadziłam również studia nad rolą klasyfikacji w ramach różnych kierunków np. w archeologii procesualnej, logicystycznej, kontekstualnej, co zaowocowało szeregiem artykułów, z których część ukazała się w czasopismach zagranicznych  jak np. artykuły z  2000 r. pt. "Debates contemporancos na Arqueologia: o examplo da classificacio" (oraz jego wersja angielska: Contemporary Debates in Archaeology: the example of classification), zamieszczone w wysoko punktowanym na świecie czasopiśmie Nova Revista de Historia da Arte e Arqueologia. 

Prace te (a zwłaszcza monografia o klasyfikacji) w związku z tym objęły swym zakresem archeologię oraz zagadnienia z antropologii kulturowej, metodologii nauk, metodologii historii, a także z zakresu logiki i statystyki. Z punktu widzenia "klasyfikacyjnej" metodologii, archeologia wraz z historią tworzy wspólne postępowanie badawcze, stąd powinny istnieć jak najszersze wspólne płaszczyzny badań i refleksji. Wymagają więc respektowania idei badań interdyscyplinarnych. Problematyce interdyscyplinarności badań archeologicznych poświęcone są artykuły z 2006 r. pt. "Interdyscyplinarność badań naukowych a archeologia" oraz pt. "Interdisciplinary research and archaeology" (opublikowany w czasopiśmie Archaeologia Polona). Bardziej szczegółowej współpracy dyscyplin poświęcone są artykuły: z  2011 r. "W jaki sposób  można ujmować  dialog historii i archeologii", czy z  2013 r., pt. "Archeologia historyczna wobec wyzwań współczesności - wybrane zagadnienia". 


Ad. c) koncepcje źródła archeologicznego,

Jedną z kluczowych płaszczyzn moich zainteresowań i prac badawczych stanowi konceptualizacja i krytyczna refleksja nad koncepcją źródła w archeologii i roli, jaką spełnia ono w jej procesach poznawczych. Jest to niezwykle istotne zagadnienie z perspektywy archeologii, bowiem kultura materialna stanowi rdzeń badań archeologicznych i na jej podstawie wysuwane są, sterowane przyjmowaną opcją badawczą czy teorią, wnioski i interpretacje dotyczące pradziejów. Zajmuje mnie aspekt źródła archeologicznego jako źródło historyczne, z odrzuceniem, jak się wydaje, wiary, że w źródłach tych zawarta jest prawda o przeszłości, że ich kumulatywny przyrost pozwala na pełniejsze i obiektywne wyjaśnianie przeszłości czy wreszcie, że praktyka archeologiczna dotyczy odkrywania prawdy o przeszłości ukrytej w źródłach. Najważniejszą w moim odczuciu  pracą z zakresu refleksji nad źródłem w archeologii jest artykuł z  2000 r. pt. „Świat archeologii w świetle źródeł archeologicznych”, (zamieszczony w jubileuszowym tomie czasopisma "Acta Historica et Museologica Universitatis Silesianae Opaviensis"). W kolejnym artykule z 2008 r. pt. "Człowiek "uwięziony" w źródłach archeologicznych i w narracji archeologa" (zamieszczonym w: pracy: Hominem quaerere); następnie w 2009 Archeologia i jej źródła wobec problematyki śmierci, (w: Metody. Źródła. Dokumentacja). Wieńczy tą refleksję rok 2011 i artykuł pt. "Człowiek i rzecz w perspektywie archeologicznej (czyli rzecz w perspektywie antropocentrycznej" (zamieszczony w pracy "Współczesne oblicza przeszłości"). Ostatni głos w tej sprawie dotyczy 2012 r. i jest nim szerokie studium pt. "Źródło/Ślad/Artefakt/Rzecz/Przedmiot, (w pracy "Przeszłość społeczna. Próba konceptualizacji", red. S. Tabaczyński, A. Marciniak, D. Cyngot, A. Zalewska), gdzie poświęciłam uwagę także procesom źródłotwórczym jak i aktualnej dyskusji nad rzeczami.

Moją refleksję na ujęciem źródeł archeologicznych przez wybitnych archeologów, a wynikającą ze studiów nad "literaturą" archeologiczną, zapoczątkował artykuł z 1987 dotyczący J. Kostrzewskiego pt. "Prehistorical sources in Józef Kostrzewski's view" (w czasopiśmie Folia Praehistorica Posnaniensia). W 1998 r. starałam się określić tą problematykę na tle koncepcji źródła historycznego w artykule  pt. "Jerzego Topolskiego koncepcja źródła historycznego a ujęcia źródeł archeologicznych".  Zagadnienia dotyczące podstaw źródłowych archeologii nadal pozostają kluczowe dla współczesnej archeologii.


Ad. d) studia szczegółowe w zakresie teorii i metodologii w archeologii,

W realizacji studiów szczegółowych nad metodologią w archeologii, widoczny jest w moich pracach wyraźny wpływ metodologicznej szkoły poznańskiej, zwłaszcza idei prof. J. Kmity i prof. J. Topolskiego. Zwłaszcza ich idea podejścia teoretycznego w nauce. Studia te zostały zainicjowane w moim przypadku monografią z 1986 r. o P. Teilhardzie de Chardin, która podejmowała problem metodologii prahistorii w odniesieniu do konkretnego postępowania badawczego, prezentowanego przez wybitnego myśliciela XX wieku, historiozofa, a zarazem geologa i archeologa, jakim był Teilhard. Tytuł pracy: "Elementy metodologii prahistorii sugerowane przez historiozofię P. Teilharda de Chardin" (Poznań 1986), wskazuje na źródła inspiracji w metodologii prahistorii. Praca ta obejmowała swym zakresem również historię myśli archeologicznej. Na marginesie tej monografii powstała grupa artykułów poświęconych wybranym aspektom myśli P. Teilharda, np. jego ujęciu nauki: artykuł z 1991 pt. "Ujęcie nauki w historiozofii P. Teilharda de Chardin" (ukazał się w Studiach Metodologicznych),  Zarówno książka, jak i artykuły znalazły oddźwięk wśród polskich znawców problematyki teilhardowskiej, zwłaszcza w środowisku Katolickiego Uniwersytetu w Lublinie, a mianowicie u ks. prof. dr hab. Czesława Bartniaka, który napisał recenzję tej pracy (w czasopiśmie: Człowiek i Światopogląd), podkreślając fakt rozwiązania pewnego sporu, toczonego między teilhardystami polskimi. Po latach ( w 2014 r.) wróciłam do zainteresowań P. Teilhardem de Chardin  w artykule podobnie zatytułowanym: "Pierre Teilhard de Chardin - po latach" (2014).

Metoda interpretacji metodologii  P. Teilharda de Chardin okazała się pewnym wzorcem, który mogłam zastosować do diagnozowania przyjmowanej (choć nie werbalizowanej) metodologii przez archeologów. Studia z tego zakresu poświęciłam metodologii J. Żaka. Są to prace  z 1991 r. "Pamięci Profesora Doktora Jana Żaka (1923-1990), współtwórcy współczesnej prahistorii polskiej" (artykuł zamieszczony w Archeologii Polski). Przede wszystkim tej metodologii została poświęcona praca zbiorowa z 2001 r., której byłam współredaktorem, a mianowicie "Archeologia-Paradygmat-Pamięć", a w niej głównie 2 artykuły: "Życie i działalność Profesora dr hab. Jana Żaka", a zwłaszcza artykuł "Profesora Jana Żaka poszukiwanie paradygmatu".  W 2005 r. podjęłam problem wpływu archeologii niemieckiej na poglądy J. Żaka  w "Overcoming the barriers: Jan Żak's involvement in building contacts with German archaeology", (zamieszczonym w Archaeologia Polona).

W tym nurcie utrzymany jest artykuł z 2013 (2012) r., pt. "The Józef Kostrzewski Poznań School of Archaeology. Several reflections on the illuminations and shadows of prehistory studies in respect to the Bronze and Early Iron Ages" (w Folia Praehistorica Posnaniensia), a także  z tego samego roku "Profesor Jerzy Fogel - wspomnienie, (in memoriam prof. J. Fogel)";, w którym zawarłam diagnozę jego metodologii badań archeologicznych. 


Ad. e) archeologia w społeczeństwie. Ochrona i zarządzanie dziedzictwem archeologicznym. Praktyka archeologiczna we współpracy z gospodarką.

Kolejna dziedzina moich zainteresowań badawczych to ochrona dziedzictwa kulturowego, w tym archeologicznego. Działania w tym zakresie mają nie tylko charakter naukowy, ale dotyczą ważnej dla współczesnej archeologii współpracy z gospodarką. Kierowałam/koordynowałam 12 projektów na styku archeologia - gospodarka. Z zakresu teorii i ochrony dziedzictwa brałam udział jako wykonawca w międzynarodowym projekcie badawczym pt. "Archaeology in contemporary Europe. Professional practices and public outreach." Realizowałam temat: Introduction archaeological practice in Central Europe. Efektem jest przygotowana już publikacja, której tytuł to:  "Introduction to archeological practice  in Central Europe", 230 ss. 

W zakresie realizacji projektów dotyczących współpracy z gospodarką koordynowałam i koordynuję (jako pełnomocnik rektora/lider w obrębie UAM) w ramach Instytutu Prahistorii UAM od 2009 roku zadaniami badawczymi, polegającymi na przeprowadzeniu badań archeologicznych i przygotowaniu wyników badań w ramach umów z Generalną Dyrekcją Budowy Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w Poznaniu oraz z Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w Gliwicach, a obecnie są realizowane dwie kolejne umowy z GDBDKiA, Oddział w Krakowie. Prace były realizowane w ramach konsorcjum instytucji: PAN (Oddział w Poznaniu i we Wrocławiu), Instytut Archeologii Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Instytut Prahistorii UAM. Ponadto koordynuję zadania we współpracy z Wojewódzkimi Konserwatorami Zabytków. Obecne zadania wykonujemy w ramach konsorcjum UAM z Uniwersytetem Wrocławskim. Z zakresu funkcjonowania archeologii w społeczeństwie - ochrony i zarządzania  dziedzictwem archeologicznym we współpracy z gospodarką ukazały się monografie pod moją redakcją: "Dziedzictwo odzyskane. Ratownicze badania archeologiczne na Ziemi Gnieźnieńskiej" (2013);  Badania archeologiczne na terenie "Zbiornik przeciwpowodziowy Racibórz Dolny na rzece Odrze, województwo śląskie (polder)", t.III/1, Poznań-Wrocław; kolejna znajduje się w druku.
 

Powrót do menu

..

..........................................................................................................................................


 
INSTYTUT ARCHEOLOGII UNIWERSYTETU IM. ADAMA MICKIEWICZA W POZNANIU
ul. Umultowska 89D, 61-614 POZNAŃ, tel. (61) 829-1406, e-mail: iauam@amu.edu.pl
Wszelkie prawa zastrzeżone.